K.I.S.S. (Keep It Simple, Stupid!)

koraal

Mijn orkestwerk (een ouverture) voor het Noord Nederlands Orkest begon de afgelopen maanden met een koraal dat ik op de piano (lees keyboard) uitvogelde. Twee keer een voorzin en een nazin, twee keer van mineur naar majeur, een kleine terts uit elkaar. Het lag lekker onder mijn vingers en het klonk meteen goed. In gedachten hoorde ik deze vierentwintig maten in de koperblazers verschijnen: luister hier. Als opening misschien?

De vorige keer had ik het over snelheid. Tempo tempo tempo moest het nieuwe stuk hebben en lichtheid, geen zwaarmoedigheid. Ik bedacht een dalende sequens voor in de strijkers waar ik meteen ideeën van kreeg voor het verloop van het stuk: luister naar de strijkers

Dit werden de twee elementen waar ik mee aan het werk ging. Dit moest de basis voor mijn nieuwe werk worden. Het lijkt weinig, maar het bleek inderdaad voldoende materiaal om een langer orkestwerk mee op te bouwen.

Ik heb de afgelopen tijd met plezier gelezen in Le Freak, de autobiografie van Nile Rodgers. Voor wie hem niet kent: Rodgers is gitarist en oprichter van de band Chic, maar hij is ook producer van heel veel klassiek geworden popalbums. Van Madonna en Duran Duran tot David Bowie: Rodgers heeft een groot deel van de soundtrack van de jaren tachtig geschreven en noemt zich op zijn website terecht 'hitmaker'. ZIjn biografie is echt het lezen waard. Het begint bij zijn jeugd als zoon van twee drugsverslaafden en het eindigt met veel pieken en dalen in het nu.

Maar dat terzijde. In zijn Chic-tijd met bassist Bernard Edwards had Rodgers bij het componeren het adagium K.I.S.S., een acroniem dat stond voor Keep It Simple, Stupid! Rodgers had de neiging om met ingewikkelde akkoordenschema's aan te komen zetten (een erfenis uit zijn jazzjaren), maar daar zat volgens Edwards niemand op te wachten. Edwards had gelijk.

Om van mijn ideeën een orkestwerk te maken, moet ik het Chic-adagium eigenlijk als tegeltje aan de muur hangen. Want het is altijd de grootste opgave om om het materiaal heen te draaien en een ingang proberen te vinden. Een sleutel die de deur openmaakt, waarachter het stuk zich als een kamer toont. Ik moet dan zorgen dat mijn fantasie niet met me op de loop gaat, omdat ik in mijn muziek streef naar helderheid en eenvoud. Keep it simple, stupid.

In de volgende blog vertel ik wat over de uitwerking van de fragmenten, over instrumenteren en het tot bloei laten komen van de klank. En over het zoeken naar een geschikte titel, want dat is soms ook een opgave. Maar meestal dient die zich aan het eind toch vanzelf aan, zoals ook nu weer.